[TAG-5][SS] ครูว่านคะ ครูว่านขา
posted on 11 Oct 2009 23:23 by kaleidoscope in TAG
อ้างอิงจาก TAG ของคุณพ่อตรอง (ทำให้ฮึด)
ตัวละคร - ว่าน, รุจ, ปีใหม่, ครูกฤต, ครูชา, ครูหมอโชค, ครูโช และ ครูคนอื่นๆ
+ Parody พร, โบ, ตรี
คำเตือน : ความฝันของว่านครั้งนี้เป็นอะไรที่รั่วจริงๆ เพราะฉะนั้นการบรรยายก็จะแปลกออกไปจากสำนวนการเล่าเรื่องของว่านปกตินะคะ ยังไงก็เอนจอยความฝันเพี้ยนของมันหน่อยแล้วกันนะ
[TAG-5] เมื่อครูเป็นศิษย์ เมื่อศิษย์เป็นครู
บทนำ
แม้ว่าจะปิดเทอมแล้ว แต่ความทรงจำที่มีต่อโรงเรียนก็ยังไม่หายไปไหน
ความรู้สึกของแต่ละคนอาจจะต่างกันไป
อยากเปิดเทอม ไม่อยากเปิดเทอม อยากเจอคนนั้น ไม่อยากเจอคนนี้
รวมทั้งอาจจะอยากเปลี่ยนบทบาทของตัวเองในโรงเรียนบ้าง แม้ในฝันก็ยังดี
Intro
ผมว่ามันต้องเป็นอะไรสักอย่างที่ทำให้ผมเพ้อเจ้อ...
ใช่ ผมคิดว่าผมกำลังเพ้อเจ้อขั้นหนัก และไอ้ที่มันร้ายกว่าอะไรก็คือผมไม่แน่ใจนักว่าผมเพ้อเจ้อเพราะมันแน่หรือเปล่า ให้ตาย ผมครุ่นคิดถึงกิจวัตรประจำวันของผมเมื่อวานนี้ ทุกอย่างก็ปกติดี ผมตื่นหกโมงเช้า ออกกำลังกาย ใส่บาตรกับแม่และแสบวา ฟังเสียงครางหงิงๆ ของเจ้าแสบไวที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นถามหาของกินแต่เช้า แล้วก็กินข้าวกันพร้อมหน้า
ผมใช้เวลาสองชั่วโมงตอนไปซ้อมเคนโด้บ้านคุณอาทาคาดะคิดจนหัวแทบแตกว่าเมื่อวานผมไปเผลอเหยียบเส้นวงจรชีวิตตัวเองตอนไหน ไม่เข้าที เพราะดูเหมือนมันจะมีอะไรช็อตเปรี๊ยะๆ ขึ้นมาระหว่างที่ผมหลับตานอนเมื่อคืนนี้
มันอะไรกันแน่นะ?
ก่อนฝัน
1. ก่อนอื่นขอถามว่า ในชีวิตจริงคุณเป็น...
---> นักเรียนมัธยมปลาย ชื่อว่าน วริษฐ์ พิญชกิจการุณ
2. เทอมที่ผ่านมา มีความสุขกับชีวิตโรงเรียนดีไหม
---> ผมยังไม่เจอกับเรื่องที่ทำให้ทุกข์ร้อนใจครับ
3. คิดยังไงกับการเป็นนักเรียนมัธยมปลายในปัจจุบัน
---> ภูมิใจมั้งครับ เพราะมันเป็นอะไรที่แม่ผมบ่นอยากกลับมาเป็นบ่อยมากๆ แต่ก็เป็นไม่ได้ (ฮ่ะๆ)
แล้วในคืนหนึ่ง คุณก็เริ่มฝัน...
[SS] ครูว่านครับ ครูว่านขา
★
ฝันบ้าอะไรจะจำได้แม่นยำชัดเจนแบบนี้...ผมฝันเห็นตัวเองที่เริ่มต้นจากภาพมัวเบลอ ก่อนจะค่อยๆ ชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ ผมเห็นตัวเองในฝันครับ ตา หู จมูก ปาก หน้า ผม พลาสเตอร์...ทุกอย่างยังคงเป็นไอ้ว่านคนเดิมชัดๆ ...
อ้อ ลืมบอกไป....
ไอ้ภาพนั่นมันก่อนที่ผมจะเผลอกะพริบตา...
เพราะตอนนี้ไอ้ว่านหายไปไหนไม่รู้ครับ เหลือแต่ไอ้หน้า...หล่อ...ล่ะมั้ง คนนี้แทน ผมคิดกับตัวเองว่านี่มันบ้าอะไรวะ ในฝันคนเราจะตาฝาดได้หรือ แต่ไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าผมนี่มันกระเบียดเดียวกับไอ้คนที่ผมเห็นในรูปถ่ายสมัยยังหนุ่มของพ่อจริงๆ นะ! ดวงตาแบบนั้น รอยยิ้มแบบนั้น เค้าโครงหน้าแบบนั้น...มีแต่ยอดมนุษย์ตระกูลพิญชกิจการุณเท่านั้นแหละครับ ผมรู้จักหน้าตาเทือกนี้มาทั้งชีวิต จำไม่ได้ก็คงบ้าไปแล้ว
และตอนนั้น ผมคงจะได้ข้อสรุปว่าตัวเองเป็นโคตรลูกกตัญญูที่ฝันถึงพ่อตัวเองสมัยยังเอ๊าะแล้วล่ะครับ ถ้าไม่ติดที่ว่าลูกตาเจ้ากรรมจะมองต่ำลงไป... ข้างนอกเสื้อเชิ้ตลวกๆ กับกางเกงขายาวของไอ้หล่อล่ะมั้งคนนี้ถูกสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อน....
ใช่ ผ้ากันเปื้อนลายลูกเจี๊ยบสีเหลืองอ่อน พิมพ์เดียวกับปิ่นโตผมอย่างกะกด Ctrl+C มา!
มันดูไม่ได้แย่หรอกครับ...
ถ้าไม่ติดว่าผู้ชายคนเดียวในตระกูลพิญชกิจการุณที่อวดดีทำกับข้าวเป็นมันมีแค่ผมคนเดียว!
★
ขณะที่ผมกำลังช็อคและภาวนาให้ตัวเองตื่นสักที ไอ้หล่อละมั้งที่สันชาตญาณร้องบอกว่ามันคือผมเองก็ขยับยิ้มเจิดจ้า น้ำเสียงของผมที่ดูจะนุ่มทุ้มขึ้นกว่าปัจจุบันเปล่งออกอย่างนุ่มนวลขณะที่เขาชูกะละมังสแตนเลสขึ้นมา
"เอาล่ะเด็กๆ ตามที่พี่ได้บอกไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนะครับ วันนี้พวกเราจะมาทำเลมอนชีสเค้กอร่อยๆ กัน" ไอ้หล่อล่ะมั้งว่าเสียงใส และมันทำให้ผม...เอ่อ หมายถึงผมนายว่านที่เป็นนักเรียนและกำลังฝันบ้าๆ อยู่ตอนนี้น่ะ ถึงกับตาค้าง...
ภาพของ 'เด็กๆ' ที่ไอ้หล่อล่ะมั้งว่า โผล่พรึบสลอนกันเต็มจอพลาสม่าในฝันของผม
และประโยคถัดมาจากหนึ่งใน 'เด็กๆ' พวกนั้นก็ทำเอาผมอยากจะตกเตียงตื่นจริงๆ
"หวังว่ามันจะอร่อยจริงๆ นะคะ ครูว่าน"
เป็นเสียงของเด็ก....เอ่อ ที่ก็ไม่เด็กเท่าไหร่แล้ว กับเส้นผมสีดำสนิทตรงสลวย บนมุมปากของเจ้าหล่อนมีรอยยิ้มแสนซนน่ารักขณะที่เอียงคอยิ้มให้กับคนที่เธอเพิ่งจะเรียกว่าครูตรงหน้า...
ครูว่าน...
ครูว่าน...
ครูว่าน...
ชิบ..........................เผง!!!
ไอ้รุจ! อยู่แถวนี้ไหม? เอา PSP ฟาดหัวฉันที...นี่มันฝัน...นี่มันฝัน....บ้าเอ๊ยยย จะทำให้ตัวเองที่กำลังอยู่ในฝันตื่นจากฝันได้ยังไงกันวะ แล้วกิจการค่ายมวยของพ่อล่ะ? เนิร์สเซอรี่คุณหมาน้อยที่ตั้งใจไว้ล่ะ? ผมชอบกินเลมอนชีสเค้กก็จริงแต่ผมยังอยากเปิดกิจการรับจ้างตัดขนน้องหมาอยู่นะ
"อร่อยสิครับกฤตกาญจน์ แม่ครัวมือเอกเลยไม่ใช่หรือครับ เราน่ะ แหะๆ"
ภาพของ...เอ่อ...ตัวเอง...ที่ยกมือขึ้นเกาแก้มน้อยๆ แก้เก้อเมื่อถูกครู...ไม่สิ เด็กนักเรียนในชั้นเย้าเล่นทำเอาผมอยากจะเอาหัวโขกขอบเตียงตื่นเสียตอนนั้น ขณะกำลังส่ายหัวน้อยๆ กับท่าทางเงอะงะวางตัวไม่ถูก ภาพรอยยิ้มล้อๆ จากนักเรียนคนนั้นก็สะดุดเข้ามาในสายตา...
นักเรียนกฤตกาญจน์...ที่หน้าเหมือนครูกฤตอย่างกับแกะ...
=////////////////////=
เอ่อ...อันที่จริงจะเขินนิดเขินหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?
"แหม กฤตจ้ะ อย่าไปแกล้งครูว่านเข้าสิ" เสียงถัดมาที่ฟังดูอบอุ่นคุ้นเคยอย่างประหลาดดังเข้าหูผม และทันทีที่ผมพร้อมทั้งไอ้ครูว่านหันหน้าไปมอง ผมก็แทบจะสิ้นสติตรงนั้น...เด็กนักเรียนเจ้าของกรอบแว่นและดวงตาดูใจดีคนนั้นกำลังส่งยิ้มมายังผม (หมายถึงไอ้ครูว่านน่ะแหละ) นัยน์ตาของเธอเจือกระแสเอ็นดูกึ่งๆ เย้าแหย่
"ดูสิครูเค้าหน้าแดงหมดแล้ว"
เอามีดมาแทงกันเลยดีกว่าไหมครับ? นักเรียนศศิธราภรณ์!
ท้ายที่สุดผมก็ชักเริ่มปลงอนิจจังกับความฝันพิลึกพิลั่นนี่แล้วล่ะครับ แต่ละตัวละครในฝันก็ดูจะแปลกหน้ากันทั้งน้านนนนนน!!! นี่ถ้ามีใครมาบอกว่าความจริงแล้วผมเก็บกดกับการเรียนการสอนที่โรงเรียนล่ะก็ ผมจะลองเอามาพิจารณาดูอีกทีเลยนะตอนนี้ 555
ฝันที่ว่าเพี้ยนทำท่าจะเพี้ยนหนัก...แม้ว่าโดยรวมแล้วจะพอไปรอด ถ้าไม่นับกฤตกาญจน์และศศิธราภรณ์ที่ดูจะถนัดทำครัวกว่าเพื่อน อย่างนัดดาวดีและเอกธิดาก็ทำได้ไม่เลวนัก นักเรียนคมเดชกับนักเรียนนพกรก็กำลังช่วยกันคนละไม้คนละมือ แม้จะทุลักทุเลบ้าง แต่ก็คงไม่น่าห่วงเท่าอีกสองคน...
ใช่...อีกสองคน
ผมได้แต่ส่ายหัว ตอนนี้ไอ้ครูว่านหน้าหล่อล่ะมั้งในฝันกำลังเปล่งเสียงร้องห้ามนักเรียนสิทธิโชคที่ควักเข็มฉีดยาจิ้มลงไปในกะละมังเพื่อดูดไข่ขาวหลังจากที่ไอ้ครูว่านมันเพิ่งประกาศให้นักเรียนแยกไข่แดงและไข่ขาวออกจากกัน...ไหนจะนักเรียนโชติช่วงที่ครางฮึ่มฮั่มในลำคอหลังจากที่พยายามใช้ปลายนิ้วหยิบแป้งส่วนเกินในถาดผสมออกไป ('ส่วนต่างเพียงแค่หนึ่งนาโนกรัมสามารถทำให้ความนุ่มนวลของเค้กเปลี่ยนแปลงได้นะครับครู เค้าถึงบอกว่าจุดทศนิยมสำคัญมากไงล่ะครับ' โชติช่วงกล่าว)
★
หลังจากปาดเหงื่อตัวเองกับนักเรียนอยู่พัก ผมก็ตวัดสายตากลับมามองไอ้ครูว่าน ที่ตอนนี้ผมชักจะเริ่มเห็นใจมันขึ้นมาครามครันแล้ว เลี้ยงหมาดีๆ ไม่ชอบก็สมน้ำหน้ามันล่ะครับ ได้เห็นตัวเองในสภาพแบบนี้ก็ขำดีไม่หยอก แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมตัวผมในฝันจะต้องใส่ผ้ากันเปื้อนลายลูกเจี๊ยบ แต่เอาเถอะ ประเด็นใช่ตรงนั้นที่ไหน...
ผมไม่เคยทำเลมอนชีสเค้ก...
แล้วไอ้บ้าตรงหน้านี่มันไปดอดเรียนวิชานี้จากไหนมาสอน...เอ่อ...เด็กๆ... ฟระ?!
ผมมองไอ้คนที่เอามือกลิ้งลูกเลมอนสีเหลืองเข้ากันดีกับผ้ากันเปื้อนที่มันใส่อย่างรอดูว่ามันจะทำยังไงต่อไป ขณะที่ผมยังไม่อาจหุบยิ้มได้จากความขัน ไอ้ครูว่านหล่อล่ะมั้งนั่นก็คว้ามีดขึ้นมาปาดแล้วจัดการคั้นน้ำเลมอนอย่างคล่องมือ
และในขณะที่มันกำลังจะขูดผิวเปลือกเลมอนสีเหลืองสดนั้น
"เฮ้ย! ไอ้ครูว่าน!!!"
"ชิบ!"
เสียงตะโกนดังกัมปนาทจากประตูห้องคหกรรม ตามมาด้วยเสียงไอ้ครูเจ้าของชื่อสบถลั่น สองมือมีดร่วงไปทางเลมอนกลิ้งไปทาง จังหวะเดียวที่เผลอสะดุ้งแล้วขูดเอาปลายนิ้วตัวเองเขาจนเลือดไหลซิบๆ... ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเพราะใคร เสียงอย่างนี้ ไอ้คาแรคเตอร์ประจำตัวประเภทที่เรียกหาแล้วไม่เคยมา แต่เวลาไม่เรียกหานี่ต้องโผล่ตลอด
"ไอ้รุจ!!!"
"เออ ไปละ จะแวะมาบอกว่าสวัสดีตอนบ่ายสองสิบห้าเฉยๆ"
อารุจ จิรารุจี...ยิ้มแฉ่ง
แล้วเสียงสวดสรรเสริญจากไอ้ครูภาษาฝรั่งเศสกวนพระบาทก็ดังขรมตลอดทางไปห้องพยาบาล
★
"หวัดดีปีใหม่..."
ไอ้ครูว่านส่งเสียงร้องทักทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้องพยาบาล...เข้าใจล่ะ ไม่ว่าจะตอนเป็นครูหรือนักเรียน ไอ้ห้องนี้กับผมก็ยังคงเป็นขาประจำคุ้นเคยกันดีสินะ = =''
"นี่มันกันยาแล้วนะว่าน ไม่ใช่เมษา...มกรา" หญิงสาวผมยาวรวบลวกๆ กับแว่นตาขยับรอยยิ้มส่งให้ผม ปากกาในมือเจ้าหล่อนชี้ไปยังปฏิทินยิ้มๆ ระหว่างที่ผม (ไอ้ครูว่าน) นั่งลงตรงขอบเตียง
"โอ้ ได้โปรด ฉันเพิ่งถูกไอ้รุจกวนตีนมา" ผมทำท่าบอกบุญไม่รับตามไอ้ครูว่านไปด้วย ในขณะที่ปีใหม่หัวเราะรั่ว ก้มหน้าลงเขียนอะไรบางอย่างบนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะพับมันปิดแล้วเงยหน้าขึ้นมาคุยกับว่านจริงๆ จังๆ
"โอเค โอเคคร้าบบ แล้วนี่ตกลง 'วันนี้' คุณครูว่านมีอะไรให้ห้องพยาบาลรับใช้ล่ะหือ?" ครูชินในชุดเสื้อกาวน์สีขาวเอ่ยพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง...อย่างที่ทำให้ผมอดคิดแทนไอ้ครูว่านไม่ได้ว่าที่มันหนีมาจากไอ้รุจนี่ เจอปีใหม่เข้าไปก็ไม่ได้ต่างกันเล้ยย จริงๆ นะ
"โดนครูอารุจแอทแทคมา งั้นคงต้องเช็คระบบประสาท"
"...."
"เอกซเรย์ไหม?"
"...."
"หรือไม่ก็ต้องวัดความดัน..."
"...."
"อาจถึงขั้นผ่าตัด...?"
"ปีใหม่.."
"อาฮะ?"
"ขอ-พลาส-เตอร์"
★
END.
สรุป...
1. ว่านเป็นฝันว่าตัวเองเป็นครูคหกรรม
2. สอนทำเลมอนชีสเค้ก ที่เจ้าตัวเองก็ทำไม่เป็น
3. ครูกฤต กับ ครูชา ยังคงเป็นที่รัก
4. อ้างอิงตามดีบีว่าน ครูกฤตเหมือนแม่ ส่วนครูชาเหมือนคุณย่าของที่เสียไปแล้วของว่าน
5. นักเรียนคนอื่นๆ ทำงานกันอย่างแข็งขัน
6. โดยเฉพาะนักเรียนครูหมอ และนักเรียนครูโช (555+)
7. จากข้อหก มันเป็นความฝันของว่านเท่านั้น ไม่ได้มีแนวโน้มจะเป็นไปได้แต่อย่างใด
8. ครูว่านจะขูดมะนาว แต่ครูอารุจมาตะโกนเรียก
9. ก็เลยสะดุ้ง มีดบาด เลือดออก โดนเพื่อนกวนประสาท
10. หนีเพื่อนกวนประสาทไปห้องพยาบาล
11. ก็เหมือนหนีเสือปะบาร็อคในเดอะลอร์ดออฟเดอะริงน่ะแหละ = =''
สรุปอีกที.
จาก Intro ว่านตื่นขึ้นในวันต่อมา แล้วพยายามหาคำตอบให้กับตัวเองว่ามันไปกินอะไรผิดสำแดงมากันหนอถึงได้ฝันประหลาดถึงเพียงนี้ และในฝันมันก็รั่วสติแตกเสียจริง 555
จบเป็นตอน very short fic.
เรื่องนี้เกิดขึ้นมาจากอยากปลดล็อกตัวละครปีใหม่ส่วนหนึ่ง
เพราะเป็นคนที่นั่งใกล้ว่าน แล้วอีกอย่าง...
คิดว่าคงจะสนุกดีถ้าปีใหม่จะเป็นเหมือนกวนประสาทส่วนซ้าย (อารุจจองส่วนขวา)
ลองให้ขำๆ ก็เลยเติมลงไปในส่วนของครูค่ะ
เดี๋ยวจะมาทำ TAG แบบจริงๆ จังๆ อีกทีนะคะ
คาดว่าจะเร็วๆ นี้แหละ
แถมมมมม++
แผนการเรียนการสอน ณ โรงเรียนนิรนามแห่งหนึ่ง
5. อาจารย์วายุพร รัฐณกุล
- วิชา ศาสตร์มืด
- ตำรา ศาสตร์มืดเร้นลับแห่งป่าชายเลน, โดย ศจ. อุนอุน (นามสมมุติ)
6. อาจารย์ศศิธร นภาพิทักษ์
- วิชา ป้องกันตัวจากศาสตร์มืด
- ตำรา คู่มือว่าด้วยการเปล่งแสง และ ลัทธิ อ-หน้าม้า-นิยม, โดยอาจารย์ศศิธร
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
13. อาจารย์ราตริมณิ จิตพิสุทธิ์
- วิชา ศาสตร์ม่วง
- ตำรา ทุกเล่มที่แต่งโดย FT.Rowling (ย่อมาจากฟ้าเทียนโรลลิ่ง)
จบเหอะ = =
PS. ยังคงคิดถึงทุกคน....
น่ารัก ครูว่านฮิตฮอต โอวว ชั่วโมงเรียนหรรษา
ปีใหม่ตามไปป๊ะกันในฝันสินะ
ตอนแถม ฮามาก 55555
ยังอุตส่าแอบแซวหลานๆ
อนึ่ง ลูกชายเป็นครูสอนฝรั่งเศสหรอเนี่ย อืมมมม เคร้
#1 By A-Rooj on 2009-10-12 00:21