ART ตัวแม่ :: WAAN's Cubic Stories

ไม่มีเวลามากๆ ไอ้ที่กำลังเขียนอยู่ก็เขียนไ่ม่เสร็จสักเรื่อง อ๊ากกกก

จะสอบ GAT PAT ในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้า

นี่ยังไม่ต้องพูดถึง เทพ แอท แซท เฟล สี่จตุรมาร ที่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะสอบไปทำไม

เฮ้อ........

แวะเอาของเก่าค้างเครื่องมาแปะให้ก่อน 

แล้วก็มาแจ้งลาอย่างเป็นทางการ...

เพราะอาจจะหายไปยาวนานมากจนกว่าจะโอเนตเสร็จเลยมั้ง...

 --------------------

Main Characters (สำหรับพาร์ทนี้) : ว่าน วริษฐ์, รุจ อารุจ, รัม ปันรัก, ตรี ราตริมณิ, ตรอง ชลทิศ, เร รดา

 Link : ความเดิมตอนที่แล้ว

[SS] เปิดบ้านนัดติว... [2]                                                                                    

 

เกือบครึ่งชั่วโมงให้หลังตรองก็มาถึง ก่อนจะตามมาด้วยตรีกับปันรักที่มาติดๆ กัน ตอนนี้ทุกคนเริ่มง่วนกับการหยิบชีทและหนังสือขึ้นมาตระเตรียม ผมได้ยินเสียงเจ๊ใหญ่เหวลั่นเมื่อเห็นคลังมหาสมบัติที่อารุจแอบขนมา ด้วยข้อความประมาณเดียวกับที่ผมว่า 'จะสอบวันนี้พรุ่งนี้อยู่แล้วนะยะ!'


วากับไวเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพร้อมกับถาดใส่ขนมและผลไม้เย็นๆ สองแฝดจัดแจงวางของว่างลงบนโต๊ะก่อนจะหยัดกายขึ้นยืน พวกมันสองคนแย้มรอยยิ้มพร้อมกับก่อนจะสวัสดีเพื่อนๆ ผมด้วยเสียงดังพร้อมเพรียง ในบรรดาสิ่งที่เหมือนกันของสี่พี่น้องพิญชกิจการุณ รอยยิ้มนี่แหละครับที่เป็นเอกลักษณ์ว่าเหมือนกันที่สุดของพวกเราสี่คนพี่น้อง


สองแสบที่บทจะทำตัวดีก็ดีใจหายเหลือบมองผมเล็กน้อย ดวงตาของพวกมันเจือรอยซุกซนเล็กๆ ทำเอาผมอยากจะแยกเขี้ยวใส่สักที แต่สุดท้ายพวกนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าเดินไปคุยๆ กับอารุจเล็กน้อยแล้วล่าถอยออกจากห้องไป สงสัยติดพันหน้าที่เป็นลูกมือแม่ล่ะมั้ง


ผมส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะเบือนสายตาไปมองเพื่อนๆ...ตรีกำลังนั่งนิ่งทอดสายตาไล่ตามหนังพวกแฝดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากและดวงตาที่...เอ่อ จะว่าไงดีล่ะ ชวนให้เย็นหลังวาบพิกล เหมือนเจ้าตัวจะรู้ว่าถูกมอง จึงหันมาสบตาผมแล้วก็พยักเพยิดไปทางสองแฝด


"นั่นน้องนายเหรอ?"


"อ...อืม วากับไว แฝดที่เคยเล่าให้ฟังไง" ผมบอก ย้อนความจำเธอถึงเมื่อสองสามวันก่อนที่ผมเล่าคร่าวๆ ถึงคนในครอบครัวให้เพื่อนฟังหลังจากสรุปกันเรียบร้อยว่าจะมาติวหนังสือที่บ้านผม


นัยน์ตาคมสวยของตรีฉายประกายวูบวาบขึ้นมาอีกครั้ง


"น่ารักดีนะ..." เธอเอ่ยชม


"ห..หา? เออ มั้ง ถ้าเรียบร้อยแบบนี้ทุกวันก็ดีล่ะนะ" ผมตอบกลับงงๆ พยายามจะปลีกตัวเองหนีไปหาอารุจด้วยการทำเป็นคว้าชีทยื่นให้มัน เหมือนยิ่งอยู่นานรอยยิ้มของแม่เจ้าประคุณก็ชักจะเข้าใจยากขึ้นทุกที


แต่ก็ยังมิวายได้ยินเสียงแว่วตามหลังมา ฟังไม่ค่อยได้ศัพท์...


"ความรักแบบ twincest นี่ก็น่าสนใจดีนะ"




★ ★ ★ ★




พอนาฬิกาบอกเวลาเกือบๆ เก้าโมง พี่เฮียงก็เดินเข้ามาบอกว่าเพื่อนมาถึงอีกคนแล้ว ผมเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น เห็นหนูเรยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงริมสนามหญ้า ใบหน้าเธอค่อยยิ้มออกเมื่อผมโบกมือให้พร้อมเดินเข้าไปหา


ผมเชื้อเชิญเธอให้เข้าไปสมทบกับพวกที่อยู่ในห้องนั่งเล่น อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง สรุปว่าตอนนี้ทุกคนมากันหมดแล้วยกเว้นโบ เต็มร้อยผมใส่ร้อยเลย...หลงชัวร์


"ว่าน ถัดจากโรงรถไปเป็นอะไรน่ะ?" เสียงของปันรักเอ่ยทัก เจ้าหล่อนหยิบแอปเปิ้ลในจานขึ้นมากัด ในมือยังถือชีทสรุปสังคมอ่านไปโดยไม่มองหน้ามองสักนิด ผมหันไปมองตามคำเธอว่าก่อนจะเห็นว่าจากห้องนั่งเล่นแบบห้องกระจกใสนี้สามารถมองทะลุโรงจอดรถไปเห็นค่ายได้อย่างชัดแจ๋ว ตรงกลางลานมีคนในค่ายกลุ่มหนึ่งกำลังฟิตซ้อมร่างกาย


ผมหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของปันรัก แย้มยิ้มกว้างพอดีกับที่อารุจหลิ่วตาให้ผมแบบไร้เสียง


"ค่ายมวยของบ้านน่ะ อยากไปดูไหม?"


ผมเป็นฝ่ายถาม อะไรบางอย่างทำให้ผมคิดไปเองว่าเธอคงไม่ค่อยถนัดใจจะเอ่ยปากก่อน ในดวงตาของเธอมีรอยยินดีฉายชัดขณะเงยหน้าขึ้นมามองผม มีเสียงกระแอมไอเล็กน้อยก่อนเธอจะชูชีทขึ้นถาม


"แล้วไม่ติวรึไง?"


"โอ้ย โบยังไม่มา ป่านนี้หลงอยู่มั้ง ยังมีเวลาเหลือเฟือ ไปเหอะเจ๊ ค่ายมวยนะค่ายมวย ไม่อยากไปดูหน่อยเหรอ?" อารุจแทรกขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มแป้น คนโดนเรียกว่าเจ๊เลยหันไปถลึงตาใส่ ก่อนจะชักสีหน้าเล็กน้อยเมื่อครุ่นคิดตามคำพูดของอารุจอีกครั้ง


"จริงสิ โบจะหลงทางหรือเปล่า ลองโทรหาโบ..." เมื่อเห็นอาการห่วงเพื่อนทำท่าจะออกฤทธิ์ อารุจเลยรีบแทรกขึ้นมาทันควัน ดูกระตือรือร้นแปลกๆ จนผมชักเริ่มงงกับมัน


"ว่านโทรแล้วไม่ติด" รุจบอก "ไม่เป็นไรเดี๋ยวให้มันไปตาม ส่วนพวกเราที่เหลือไปเล่นที่ค่ายกัน"


รุจว่า หันไปหาเสียงสนับสนุนจากตรอง ซึ่งรายนั้นก็ไม่ทำอะไรนอกจากพยักหน้ายิ้มๆ ปล่อยให้ผมได้แต่อ้าปากค้างเล็กน้อยกับการตัดสินใจแบบรวบรัดเสร็จสรรพของมัน


"โอเคนะว่าน แกเป็นเจ้าถิ่น แกหาทางพาโบมาให้ถึงที่นี่ พวกฉันจะไปไหว้พ่อ" ไอ้รุจหันมาบอกทันที ผมยืนค้างอยู่ชั่วอึดใจ แต่เมื่อบวกลบคูณหารเรื่องที่รุจมันก็ค่อยข้างคุ้นเคยกับคนในบ้าน (รวมถึงคนในค่าย) ของผมดีในระดับหนึ่ง บวกกับตรองเองก็มีประสบการณ์เรื่องค่ายมวยดี รวมๆ แล้วไม่น่าห่วง


และถึงจะน่าห่วง...ก็คงไม่เท่าแม่เจ้าประคุณที่ยังมาไม่ถึงบ้านผมหรอกมั้ง


"อืม ถ้าอย่างนั้นก็ได้ นายพาโบมาอย่างปลอดภัยนะยะนายสี่ทิศ พวกฉันจะดูค่ายรอไปพลางๆ" น้ำเสียงเธอว่าเหมือนยอมอย่างเสียไม่ได้ ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะขยับยิ้ม หันไปยักคิ้วให้อารุจเล็กน้อยอย่างรู้กัน...อยู่กับเจ๊แกไม่น่าเบื่อเลยจริงๆ


ผมยอมรับตามการตัดสินใจของอารุจเสร็จสรรพ คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ พยายามหาทางติดต่อโบอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกจากห้องนั่งเล่น ไม่วายได้ยินเสียงของตรีลอยแว่วมาตามลมอีกแล้ว


"หนุ่มๆ นักมวยนี่ก็พลัง K สิใช่ไหม..."


God forbid...


★ ★ ★ ★


TBC.

เช็คลูกๆ ด้วยนะคะ - - แล้วก็ ตรงไหนที่มันผิดไปมากๆ ก็ฝากบอก

ถ้ามันหลุดจริงๆ จะมาปิดหน้านี้ไว้ก่อน

แต่ถ้าเล็กๆ น้อยๆ ก็ติดไว้ก่อนนะ ว่างแล้วจะมาแก้เน้อ

คิดถึงทุกคนมาก